بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٢٢ - جمع و مفرد با الف و لام

مى‌باشند، اين ادات يا الفاظ مفرده بوده مانند « كلّ » و آنچه در معناى آن است مثل « جميع » ، و « تمام » و « اىّ » و « دائما » و يا هيئت لفظيّه مى‌باشد همچون وقوع نكره در سياق نفى يا نهى و كلمه‌اى كه جنس بوده و محلّى بالف و لام باشد اعمّ از آنكه بصيغه مفرد بوده يا جمع باشد، پس لازمست كه از اين ادات بطور مفصّل بحث نمائيم:

١- لفظ «كلّ»

لفظ « كلّ » و آنچه در معناى آن است:

معلوم و واضح است كه اين لفظ وضع شده تا دلالت كند بر عموميّت مدخولش اعمّ از آنكه عموم استغراقى بوده يا مجموعى باشد چه آنكه معناى عموم عبارت است از شمول و فراگرفتن عام جميع افراد و مصاديق خود را و وقتى لفظ « كلّ » و مشابهش بر آن داخل گردد از آن اين معنا استفاده مى‌گردد كه معناى عموم و شمول نسبت به جميع افراد با تمام خصوصيّات و جزئيّاتيكه داشته و با اين لحاظ مدخول « كلّ » قرار گرفته‌اند ثابت مى‌باشد.

٢- وقوع نكره در سياق نفى يا نهى‌

بدون شكّ و ترديد نكره‌اى كه بعد از نفى يا نهى قرار گيرد بر عموم سلب و شمول آن نسبت بجميع افراد دلالت داشته و اين دلالت بحكم عقل است نه وضع زيرا عقل حاكم است باينكه معدوم شدن طبيعت صرفا به عدم تمام افراد مى‌باشد و اين معنا باندازه‌اى واضح و روشن است كه نيازى به اقامه دليل و برهان ندارد.

٣- جمع و مفرد با الف و لام‌

ترديد و شبهه‌اى نيست در اينكه از جمع يا مفردى كه با الف و لام مى‌باشند در صورتيكه قرينه عهد در بين نباشد عموم استفاده مى‌شود ولى ظاهرا اين‌